De stilte, een gedichtenbundel geschreven door Nadine Mboko grijpt je bij het openen aan. De titel de stille is een contrast met de schreeuw, die je hoort van het Congolese volk in de stukken. Het is heel ontroerend om te zien hoe zij zich identificeert met verschillende mensen in de Congolese samenleving. Kinderen, soldaten, vrouwen. Ze legt hun emoties en verlangens kleurrijk op papier. Het lijkt alsof je als lezer midden in de straten van Congo bevindt, en je geconfronteerd wordt met de schoonheid, woede, verdriet, angst, trots en stille hoop van Congo.
Persoonlijk word ik diep geraakt door het 18e gedicht; La vagabondage. Dit gedicht illustreert de onzekere reis die veel vluchtelingen meemaken wanneer zij hun land verlaten om zich elders te vestigen. De stille hoop van de diaspora om weer ooit terug te gaan en zich thuis en veilig te voelen.
Maak ook een literaire reis naar Congo, laat uzelf verdwalen in de levendige cultuur en historie die het land bied en bijna niet op papier vastgelegd kan worden. Lees dit boek en u zult zien dat het Nadine Mboko goed gelukt is deze onmogelijke opgave te doen.
Nikish Vita
Geen opmerkingen:
Een reactie posten